ორიოდ დღის წინ ფეისბუქზე გამომიგზავნეს მოწვევა: წამოხვალთ თუ არა ირანის საელჩოსთან აქციაზე: გაუქმდეს სიკვდილით დასჯა ირანში.
მოვიყვან მშრალ სტატისტიკას: სათაყვანებელი ვიკიპედიის და «Amnesty International» მიხედვით “в 2008 году наибольшее количество смертных казней имело место в Китае (1 718). В 2008 году в Иране число казнённых составило, как минимум, 346, в Саудовской Аравии — 102, в США − 37, в Пакистане — 36, в Ираке — 34. Всего в 2008 году были казнены 2 тыс. 390 человек в 25 странах.”
მგონი არც ისე ბევრია, ბევრად მეტი იღუპება ბზიკის ნაკბენით ცნობისთვის, ყოველ ოცდაშვიდ წუთში იღუპება ერთი ადამიანი ნაღმის აფეთქებისგან. ანუ წელიწადში დაახლოებით 19 500
ჰოდა თუ აქციები აუცილებლად უნდა მოაწყონ, ძალიან მაინტერესებს იგივე აქციებს რატომ არ აწყობენ რუსეთის, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ან თუნდაც ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩოებთან, აბა ამერიკაში არ სჯიან სიკვდილით? საიდან ის ოცდაჩვიდმეტი კაცი? თუ სიკვდილით დასჯას არადემოკრატიულად თვლიან, მოდი ჯერ დემოკრატიული სახელმწიფოებიდან დაიწყონ, ან იმ სახელმწიფოებიდან მაინც, ვინც თავის თავს დემოკრატიულად ასაღებენ. კარგი, ისინი გვაყრიან თვალში ნაცარს,  რომ დემოკრატიულები ვართო, გვაყრიან, გვაწყობს და უნდა დავიჯეროთ, მაგრამ რატომ ყვებიან ესენი ვეღარ გავიგე, თუ რეალურად გინდათ რაიმე უკეთესობისკენ შეცვალოთ, მაშინ მაშინ მოვაწყოთ აქცია ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების წინააღმდეგ, რეალურად სასიკვდილო საფრთხეა, უფრო მეტი კი დასახიჩრებული და დახეიბრებულებია. თან ვინც სახიჩრდება არა მგონია რომელიმეს ქონდეს ელემენტარულად პროთეზის ფულიც კი, ტყეში არც ისე
სამხედრო საქმის დიდი სპეციალისტი არა ვარ, მაგრამ ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების მიზეზი არაა მოკლას ჯარისკაცი, მისი მიზანია რომ დაასახიჩროს, ამით უფრი ამძიმებს სიტუაციას, დაჭრილი ჯარისკაცი სასწრაფოდ საჭიროებს ევაკუაციას და ჰოსპიტალიზაციას, ძირითადად ქვედა კიდურების დასახიჩრება ხდება, ზოგჯერ სულაც მოგლეჯა, მიზანიც მიღწეულია, ათეული ან ასეული მოძრაობას ვერ ახერხებს წინ, რადგან ჯერ ერთი საფრთხეა და თვითონაც აფეთქდნენ შეიძლება, უკანაც ნელა ბრუნდებიან, რადგან დასახიჩრებული ჯარისკაცის წაყვანა უხდებათ… ასეთია გეგმა.
ომის დროს გეგმა რა თქმა უნდა ამართლებს, მაგრამ გამარხული ნაღმების გაუვნებელყოფა ძვირი ჯდება, ნაღმები მრავალნაირია, დანაღმვა უმარტივესია, გამნაღმველებისთვის კი თავის ტეხვაა, მით უმეტეს ნაღმების ფართო არჩევნის გამო, ზოგიერთი მარტივია, ლითონის კორპუსით, ზოგიერთი პლასტიკატის კორპუსით, რაც მეტალოდეტექტორით აღმოჩენას ართულებს, ზოგჯერ ერთი მეორეზეა დადგმული, მენაღმე თუ ნახავს ერთს ამოთხრის და მეორე აფეთქდება. ერთი სიტყვით, ნამდვილი თავის ტეხაა.
გადავხედოთ ისევ ვიკიპედიას და ისევ მშრალ ფაქტს: В 1992 году шестью неправительственными организациями было учреждено Международное движение по запрещению противопехотных мин. В дальнейшем к нему присоединились свыше ста организаций из многих стран. Среди тридцати семи неприсоединившихся стран Индия, Израиль, Китай, Пакистан, Россия и США. В 2006 году ООН учредила ежегодный Международный день просвещения по вопросам минной опасности и помощи в деятельности, связанной с разминированием. Это решение было принято с целью привлечения внимания к разминированию неразорвавшихся боеприпасов и запрету установки противопехотных мин.
რა შეგვიძლია დავამატოთ? არც არაფერი, უბრალოდ საქართველო-რუსეთის ომის დროს 2008 წელს და აფხაზეთის ომის დროს 1992-1993 წლებში საქართველოს ტერიტორიაზე ტონობით ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმი ჩაიმარხა რუსების მიერ, რუსეთის მხარეს რა თქმა უნდა დიდად არ შეუწუხებია თავი რომ კონფლიქტის დასრულების შემდეგ საქართველოს სახელმწიფოსთვის გადმოეცა რუკები იმ ტერიტორიის, სადაც ნაღმები იყო დაფლული. ათეულობით საქართველოს მოქალაქე დასახიჩრდა და მით უმეტეს ძირითადად მშვიდობიანი მოქალაქეები, შეშის შესაგროვებლად წასულები ან ბავშვები, თამაშის დროს, სხვათა შორის პირუტყვის დაღუპვაც საკმაოდ დიდი ტრაგედიაა სოფელში მცხოვრები მოსახლეობისთვის, ბევრი ოჯახისთვის პირუტყვი ძირითადი შემოსავლის წყაროა…
ანუ აქციების გამართვა გინდათ? მით უმეტეს გინდათ რომ რაიმე კარგი გააკეთოთ? თავში ქვა უხლიათ ირანში, ჩვენს გვერდით სახიჩრდება ქართველები, არა მგონია თუნდაც ორმოცდაათკაციანი აქცია დარჩეს უყურადღებოდ საერთაშორისო ორგანიზაციების მიერ, გაიხსენეთ ისიც რომ უამრავი ორგანიზაციაა ისეთი, რომელიც იმას მაინც მოახერხებს, რომ რუკების გადმოცემისკენ მოუწოდოს რუსეთს.
დიდი ალბათობაა რომ ამ პოსტს არ წაიკითხავს ისეთი ადამიანი, ვისაც ოდნავ მაინც ქონია შეხება ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმებთან, ჩემი სიტყვები კი უბრალო წყლის ნაყვაა, ამის გასაკეთებლად კაციშვილი არ შეიწუხებს თავს, მაგრამ თქმით ხომ მაინც უნდა ვთქვა სხვა თუ არაფერი. უბრალოდ გული მტკივა ირანში სიკვდილით დასჯილი ასიოდ ვირიშვილზე რომ უფრო დიდი აურზაურია საქართველოში, ვიდრე ჩვენივე დანაღმულ ტერიტორიებზე. ხანდახან თუ მაინც უყურებთ საინფორმაციო გადაცემებს, აუცილებლად მოკრავდით თვალს სიუჟეტებს თუ როგორ დაშავდა ვიღაც ნაღმზე, არა მარტო საქართველოშია ეს პრობლემა, მაგრამ რატომღაც არ მახსოვს ვინმეს წამოეწიოს ეს საკითხი ბოლო რამდენიმე წლის მანძილზე.

დაინტერესებული ადამიანებისთვის ვდებ ლინკს, რომელიც შემთხვევით ვნახე მაშინ, როცა პოსტი დაწერილი მქონდა უკვე, საკმაოდ დიდი და მოცულობითი ინფორმაციაა.

აი ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმის წინაპარი

ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმის წინაპარი

ერთი სიტყვით, მოდი შევაჯიბროთ ერთმანეთს საქართველოში ყველაზე გავრცელებული ორი სოციალური ქსელი: მაშ ასე, მეგობრებო, თქვენ გელოდებათ საუკუნის ბრძოლა, რა მოერევა, რუსული კგბ თუ ამერიკული სტუდენტის ქმნილება? პირდაპირ დავიწყოთ:
(წესებს ვადგენ მე, ვინც არ მეთანხმება თვითონ შეადგინოს და თვითონ წეროს და იკითხოს)
წესი პირველი: თამაშში მონაწილეობს მხოლოდ ორი მონაწილე, ესენია: odnoklassniki.ru (ახლობლობაში ოდნოს სახელით ცნობილი) და facebook.com (არის ხალხი, ვინც სახეწიგნაკს, სახეკნოტს უწოდებს მას)
წესი მეორე: მონაწილეები დალაგებულია ანბანის მიხედვით.
წესი მესამე: შეჯიბრი გაიმართება ერთ ამხანაგურ და ხუთ საბრძოლო რაუნდად
დავიწყოთ მათი განხილვა, რისთივის შეიქმნა თითოეული მათგანი და რამდენად კარგად ართმევს ის დაკისრებულ მოვალეობას კონკრეტულად საქართველოში, შეიძლება ან მოიგოს, ან წააგოს რაუნდი მონაწილემ.
1. შექმნის მიზეზები (ეს გასაცნობად, პირველი რაუნდი მეგობრულია)
ა. facebook.com შეიქმნა ჰარვარდის სტუდენტ მარკ ციუკერბერგის მიერ სურათების კურსელებისთვის სანახებლად, ეს იდეა ისე აიტაცეს რომ უკვე ფეხს არ ადგმევინებენ ამ ცოდვლ მიწაზე.
ბ. odnoklassniki.ru შეიქმნა ერთი კონკრეტული მიზნისთვის: მოეძებნათ თანაკლასელები პოსტსაბჭოთა სივრცეში, კოპიაა რომელიღაც იგივე დანიშნულების საიტისა.
შედეგი: ყაიმი
2. რამდენად დანიშნულებისამებრ იყენებენ მას საქართველოში.
ა. ვერ ვიტყვით რომ თუნდაც ერთი პროცენტი იყენებს მას დანიშნულებისამებრ, ანუ კოლეჯის და უნივერსიტეტის ამხანაგების სანახავად, ყოველ შემთხვევაში ჩემი ერთი ნაცნობიც არ იყენებს ამისთვის.
ბ. ღმერთმანი, რისთვის არ იყენებენ ე. წ. ოდნოებს საქართველოში და არა მარტო საქართველოში, სხვათა შორის ზოგჯერ დანიშნულებისამებრაც. არსებობს ხალხის კატეგორია, ვინც მართლაც რომ დანიშნულებისამებრ, ანუ ყოფილი კლასელების სანახავად იყენებს.
შედეგი: სულ არაობას ცოტა ჯობია.
ანგარიში: 0:1
3. რამდენად კომფორტულია და რამდენად სწრაფია საიტი:
ა. თამამად შეიძლება ითქვას რომ სახეწიგნაკი არაა ნელი, თანაც ის დატვირთულია უამრავი ფუნქციით, სისწრაფის ტესტს ვერ გაივლის მხოლოდ დაბალი რესურსების პირობებში. აქვს უამრავი კომფორტული ღილაკი, მაგრამ აქვს ნაკლი: ჩატი საზიზღრობაა.
ბ. შეგვიძლია იგივე ვთქვათ odnoklassniki.ru-ს შესახებაც, მართალია კომფორტული ლინკებით ჩამოუვარდება ფეისბუქს, მაგრამ ჩატი ნამდვილად უკეთეს მდგომარეობაშია.
შედეგი: საოცარია, მაგრამ მეორე რაუნდიც მოიგო ოდნომ.
ანგარიში: 0:2
4. რამდენად ბევრია გამაღიზიანებელი ფაქტორი:
ა. გამაღიზიანებელი ფაქტორი როგორც ვთქვით არის ჩატი, რაც ყველაზე დიდი ნაკლია ჩემის აზრით სახეწიგნაკისთვის. გამაღიზიანებელია მაგალითად ყველას რომ მონიშნავენ რაიმე აღვირახსნილი სინდიოფალის სურათზე და მერე მომხდარ ამბებში რომ გიგდებს, შენი სურათი დააკომენტარესო და მეილიც ივსება შეტყობინებებით, გამაღიზიანებელია ყველა რომ დაგსდევს ლურსმანი, ჩაქუჩი, ბრტყელტუჩა, აივნის ფიცარი, ყავის მადუღარა, ბენზინის კალისტრა, ტუჩის გარმონის ატვიორკა, სალაშინი და მახათი მაჩუქეო.
ბ. იგივე გამაღიზიანებელი ფაქტორებია ოდნოზე ჩატის გამოკლებით, აქაც გაიხსნა ბედნიერი ფერმაქვეყნის ფილიალი და ყველა საკუთარ წმინდა მოვალეობას ასრულებს, ცდილობს გათოხნინოს, გახვნევინოს, გაკრეფინოს, გაწველინოს და გამოგწველოს შენც. მაგრამ თუ სოციალურ თამაშებს გამოვრიცხავთ, გვრჩება ბრწყინვალე ტრადიცია: ვაა, რა მაგარი სურათია პაწუუ, მპაა, მიყვარხაარ, ზე ძერსკი ხარ, დეზლი ხარ, რა სექსი ხარ…. ნუ გააჩნია როგორაა სურათზე გამოთქმების ადრესატი. ცალკე თემაა შეფასებების სისტემა, სურათი დავდე და შემიფასეთ: უხმო ღაღადი ყველა ახალდადებული სურათისა… ვაი თუ ოთხიანი დაუწერე, ანათემას გადაგცემენ. სამიანზე და ორიანზე ხო ზედმეტია საუბარი.
შედეგი: ფეისბუქს აქვს გამაღიზიანებელი ფაქტორები, ნერვოზიანი კაცი არ მიიშობა, მაგრამ ღმერთმანი, ოდნოკლასსნიკი ამ რაუნდში განადგურებულ იქნა
ანგარიში: 1:2
5. საიტის პრესტიჟი
ა. ნუ ფეისბუქზე აქაუნთის ქონისთვის ვერ დაგძრახავს ვერავინ, ხოლო არ ქონისთვის შეიძლება გოიმად ჩაგთვალონ, თუკი რა თქმა უნდა თავის დაცვა არ შეგიძლია და უხერხემლო ხარ.
ბ. აქაუნთის ქონისთვის აქ პირიქით, შეიძლება გოიმად ჩაგთვალონ, თუ რა თქმა უნდა თავის დაცვა არ შეგიძლია და უხერხემლო ხარ.
შედეგი: ხერხემალი არაფერ შუაშია, უბრალოდ შედარებაც არ შეიძლება ამ ორი საიტის პრესტიჟულობის მხრივ, ფეისბუქმა დიდი უპირატესობით მოიგო
ანგარიში: 2:2
6. რამდენად “ყველასთვისაა” ანუ რამდენად სოციალურია ეს ქსელი
ა. ვის არ ნახავთ და რას არ ნახავთ ამ ქსელში, ეთერ კაკულიას ფან-კლუბით დაწყებული და სამინისტროების ოფიციალური განცხადებებით დამთავრებული, ბლოგერები, მაღაზიები, საიტები… ყველა იყენებს მას რეკლამისთვის და რაც მთავარია უფასოდ.
ბ. მომხმარებელთა ინტერესების სფერო მართლაც რომ მრავალფეროვანია, მაგრამ არც იმდენად, რამდენადაც ეს ფეისბუქშია.
შედეგი: მცირე უპირატესობით გაიმარჯვა სახეკნოტმა.
ანგარიში: 3:2

საერთო ანგარიშით 3:2 გაიმარჯვა სახეკნოტმა

დავიწყებ თავიდან ჩემივე თავის პასუხს:
1) ვისურვებდი რაიმე ახლის სწავლას, ან იგივე ე.წ. კომპიუტერშიკად მუშაობას, პრინციპში დიდი მნიშვნელობა არა აქვს, უფრო დიდი მნიშვნელობა აქვს სამუშაო პირობებს ანუ გარემოს, უფრო დიდი მნიშვნელობა აქვს ხალხს, ვინც ჩემთან ერთად უნდა იმუშაოს და ასევე მნიშვნელოვანია ანაზღაურება, ყოველ შემთხვევაში ლუდის, სიგარეტის, მგზავრობის და საჭმლის ფული ყოველთვის უნდა მქონდეს.
2) მუშაობა რა თქმა უნდა საუკეთესო გასართობი არაა, მაგრამ მე პირადად ზღვაზე დასვენებას მირჩევნია ვიმუშაო ისეთ სამსახურში, სადაც საკუთარი შესაძლებლობების განვითარების, დახვეწის და გამოვლენის საშუალებასთან ერთად უბრალოდ ნორმალური სამუშაო გარემო იქნება. ალბათ აბსურდულად ჟღერს, მაგრამ ჩემთვის ეს საუკეთესო გასართობია.
3) ჩემთვის ყველაზე გამორჩეული იყო ორი, ერთმანეთისგან განსხვავებული სამუშაო, პირველში კომპიუტერს ვასწავლიდი მსოფლიოში ყველაზე მოცლილ და ბეჯით ადამიანებს, ანუ პატიმრებს, მეორეში კი კონსულტაციას ვუწევდი და ინფორმაციული ტექნოლოგიების სპეციალისტის მოვალეობას ვასრულებდი აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, მართლაც საინტერესო იყო როგორც პატიმრებთან, ასევე ლექტორ-მასწავლებლებთან ერთად მუშაობა, რომლებსაც რაღაცის სწავლაში ეხმარები, საერთოდ სხვადასხვა კატეგორიაა, თუმცა უამრავი პარალელის გავლება შეიძლება, მაგალითად ორივე კატეგორიისგან ძალიან ბევრს ისწავლი, ორივე კატეგორიას ძალიან ბევრი აქვს ნანახი ამ ცხოვრებაში, ორივე კატეგორია ძალიან ნიჭიერია, ადვილად ითვისებენ, თუმცა ყოველი სიტყვა გათვლილი უნდა იქონიო ორივესთან საუბრისას, მეტად სპეციფიურია და საინტერესო ორივე.
4) ბავშვობაში რა სპეციალობა მინდოდათქო რომ ვთქვა არც მახსოვს, მაგრამ როგორც ბებო იხსენებს სულ ვამბობდი “შარვალ-კოტუმიანი” კაცი უნდა გამოვიდეთქო, მერე კი, არც ისე შორეულ წარსულში ჯარისკაცობა მინდოდა. ფაქტია რომ ორივესგან ძალიან შორს ვარ
5) სხვა პროფესიას რაც შეეხება მართლაც სიამოვნებით ვიმუშავებდი სხვა საქმეზეც, ოღონდ არა იმიტომ, რომ ჩემს საქმეს ვერ ვაკეთებ ნორმალურად უბრალოდ საინტერესოა სხვადასხვა კუთხით განვითარება. არც ისე დიდი სიამოვნებით ვიმუშავებდი მაგალითად მანქანის ან ფეხსაცმელების ხელოსნად, ან სტაიანშიკად/ბენზინგასამართ სადგურებზე, არა იმიტომ რომ მათი საწინააღმდეგო მაქვს რაიმე, არამედ იმიტომ რომ ხელოსნობა ჩამთრევია, მთელი ცხოვრება მიაქვს, სტაიანშიკობა კი უბრალოდ დროის გაყვანაა, რეალურად რაიმე ახლის სწავლის შანსი კატასტროფულად ახლოსაა ნულთან.

დასკვნა: სასწრაფოდ მესაჭიროება სამსახური, ვინმეს თუ გეგულებათ არ გამომაპაროთ

დავტეგავ ქეთუსიას, იმ იმედით რომ ის მაინც ამყვება

შორეული ბავშვობა გამახსენდა, დახუჭობანას გათვლა :S

პატივისცემით: ლიო

საცნობად მართლაც რომ ძნელი ვიქნები ალბათ. რა გამომარჩევს სხვებისგან? ხო, დავიწყოთ ლოგიკურად ჩაცმულობით:

1. შარვალი: როგორც ამქვეყნიური ადამიანების უმრავლესობას უუუზეჩვეულებრივესი ჯინსის შარვალი, რომელიც ძირითადად არც დაფხრეწილია და არც დახვრეტილი, გამობერილია მარჯვენა ჯიბესთან ჩემი უშველებელა ნოკიას გადამკიდე, მოგეხსენებათ N70 კაიხელა ჯართია.

2. ტანზე მაცვია ძირითადად მაისურები, თეთრი, შავი, ლურჯი ან ნაცრისფერი. თუ არაა კაი გემრიელი სიცხე მაშინ დასაშვებია მაისურის ზემოდან მეცვას პერანგი, ქართველების უმრავლესობა რომ საროჩკის სახელით მოიხსენიებს. უფრო დაბალი ტემპერატურის პირობებში კი ვიცმევ ქურთუკს

3. ფეხზე მაცვია skate shoes-ები ჩონჩხუნიებით, რომელიც არ ვიცი კიდე რამდენ ხანს გამიძლებს, поживём, увидем როცა დამეხევა სავარაუდოდ ძველ კეთილ კედებს დავუბრუნდები ისევ, რომელიც ასევე შემოფხრეწამდე მეცმევა.

4. სიარულით კი არ დავდივარ და დავტანტალებ ქვეყანასა ზედა, ძირითადად ფეხით დავდივარ, აქტიურ დისკუსიაში შევდივარ თანმხლებ პირთან თუ არის ვინმე ესეთი, თუ არა და წყნარად მივბუნჩულებ, მხრებში ოდნავ მოხრილი, თმაგაჩეჩილი, ხელების ოდნავი ქნევით. დასაშვებია ტელეფონზე ვწერდე ვინმეს.

5. არ ვატარებ ისეთ აქსესუარებს როგორიცაა სათვალე (მით უმეტეს შუბლზე),ცხვირსახოცი (ქუთაისში ცხვირსახოცს ასველებენ და კეფაზე იდებენ ამიტომ გამოვყავი), ტყავის ფეხსაცმელს ფეხზე,  ქუდი, ქოლგა. ზოგჯერ მხარზე მაქვს გადაკიდებული პატარა ჩანთა. არ მკბენენ ძაღლები, არ ვიგინები და არ ვიფურთხები, დასაშვებია ვეწეოდე სიგარეტს.

ხოო, სიმაღლით ვარ 178 სმ, წონით 83 კგ და ვარ სიმპატიური ხასხასა მწვანეთვალება  22 წლის ბიჭი, რომელიც ხანდახან გაუპარსავი დადის ხოლმე, რადგან ეზარება. ეს ისე, შემთხვევით შემოსული ხალხისთვის თავის მოსაწონებლად ვსაუბრობ მსუბუქად გამოხატული, მაგრამ მაინც საგრძნობი იმერული აქცენტით. სავარაუდოდ თუ სადმე წამელეწებით ეს იქნება ქუთაისში.

ხოო, სურათს არ ვდებ, ამდენი ვილაპარაკე და ახლა კი უნდა მიცნოთ

თითები გავატკაცუნე, კლავიატურიდან ძველი საბჭოთა ოც კაპიკიანები ამოვყარე და პოსტის წერას შევუდექი <<< მეტი ვერაფერი მოვიფიქრე და რაც მოხდა იმით დავიწყე << ვაცხადებ მე და ვიწყებ კაკუნ-ჩხაკუნს
რა შემიძლია ვთქვა საკუთარი შუბლის ძარღვის შესახებ? როგორც არაეღხელ აღვნიშნე მაწუხებს ეს უშუბლისძარღვობა და რა ვქნა … ჰოდა რისი თქმა მინდოდა, გარშემო მიმოვიხედე და აღმოვაჩინე რომ თურმე ბლოგი არა მარტო მე მქონია ჩემს სანაცნობოში, რითაც ფრიად აღფრთოვანებული დავრჩი… ჰოდა რა დავასკვენი, თუ გინდა პოსტი დაწერო  back space უნდა გააქრო კლავიატურიდან
ჩემმა მეგობარმა მეკომ, იგივე ცინიკოსმა შექმნა ბლოგი, რაშიც მეც შევიტანე მოკრძალებული წვლილი, მომწონს მისი შემართება და მიზანმიმართულება, ვფიქრობ საბოლოო ჯამში მოახერხებს დახვეწოს ბლოგი თავიდან ბოლომდე.
დღეს კი აღმოვაჩინე რომ შორენა ტყეშელაშვილი, შორიდან, როგორც იტყვიან კაი გამარჯობით ნაცნობი ცისფერთვალება გოგონა ყოფილა ბლოგერი და თანაც მშვენიერ პოსტებს ნაწერალა თურმე, რამაც ფრიად აღმაფრთოვანა, აგერ ბატონო მისი ბლოგიც.
ჰოდა რავიცი რავიცი, სხვა ბლოგერები ბლოგებმა გამაცნო და შემაყვარა, ვინც ამას კითხულობთ უმრავლესობა ან უკვე მიყვარხარღ და ან უახლოეს მომავალში შემიყვარდებით, პატივისცემით: lio

p.s ნათქვამია ძაღლი ყეფს, ქარავანი მიდისო

დამთვრალი ჭიქები
და მთვრალი ჭის ქვები,
გაშლილი ხელებით
გაშლილი ხე ლებით,
ზუზუნით გავსკდებით
ფუტკრის ხმა სახლ-სკებით.
უაზრო რებუსი
უ-აზრო რებუ-სი
მკლავებზე ვიტირებ
მკლავები იხილეთ
დაბნეულ ფერებით
თვალებზე ფერებით დათვრება ხე ლებით და მტვერი ჭიქებზე კვლავ დაიპარება,
აგდგება სიკვდილი ცელით და მახვილით, დაიგრიალებს მდუმარე გრიალით,
მერე თავს მოიკლავს, დაგვტოვებს ურჯულოდ სიცოცხლის ამარა და
ტირილს დაიწყებს სიცოცხლე ამაზე,
ჩააქრობს სიცოცხლე სურვილს სიცოცხლისას და სიკვდილს მოუხმობს რომელიც არ მოვა,
ზეციდან გადმოვა ყოველი წადილი და ემოციები
მოგვიტანს მშვიდ წარღვნას, მაგრამ ჩვენ ამ წარღვნას კველა გავუცინებთ,
სიკვდილს გავუგიმებთ,
ის კიდე არ მოვა,
სიკვდილი მკვდარია,
მან თავი მოიკლა,
სიკვდილი არ მოვა…

სხვათა შორის სულაც არ მიფიქრია ბევრი, უბრალოდ დავდე რამდენიმე სახუმარო ვიდეოა, რომელთაგან რამდენიმე კი გეცოდინებათ, მაგრამ მათზე, რომლებიც არ გეცოდინებათ წარმოდგენაც არა მაქვს გაგეღიმებათ თუ არა, ეს თქვენი პრობლემაა

დავიწყებ იტალიელებით

იტალიელი კაცი მალტაში

იტალია VS ევროპა

გადასვლას რა თქმა უცნაურს გავაკეთებ, ჩემგან სხვაგვარად როგორ შეიძლება

ბულგარეთი  VS ევროპა

ანათემას გადაცემას არა ვართ

გეყოთ, არ გინდათ მეტი